Wat het bedrijfsleven kan leren van kunstenaar Christo

Afgelopen zondag 31 mei overleed in zijn woonplaats New York kunstenaar Christo Vladimirov Javacheff. Zijn voornaam is direct gekoppeld aan zijn ‘inpakkunst’. Hij is niet bij iedereen bekend, maar bij het zien van onderstaande foto gaat er bij de meeste mensen wel een belletje rinkelen. Moderne kunst is niet voor een groot publiek weggelegd, maar Christo’s projecten waren ongekend populair. In deze blog doe ik graag uit de doeken hoe deze kunstenaar dit voor elkaar wist te krijgen!

De Reichstag ingepakt door Christo
Reichstag, 1995

Van hetzelfde laken en pak

Op het eerste oog lijkt de kunstzinnige strategie van Christo en diens vrouw Jeanne-Claude in veel van hun werken hetzelfde. Het inpakken van een gebouw leidt tot de abstractie van het ontwerp. Toch zit hier veel meer achter: zelfs een kind begrijpt wat met deze moderne kunst bedoeld wordt! Het is het vereenvoudigen van een complex ontwerp als de Pont Neuf in Parijs tot een minimalistische vorm. Christo maakte zijn kunst zo begrijpelijk voor een enorm groot publiek.

Pont Neuf ingepakt door Christo
Pont Neuf, 1985

De publieke ruimte

Christo en Jeanne-Claude kozen bewust voor kunst in de publieke ruimte. Op die manier werden zo veel mogelijk mensen geïnspireerd en werd het enorm toegankelijk. Werkelijk iedereen die het wilde zien had de mogelijkheid om de doeken aan te raken. En Christo wond er geen doekjes om, want in 2016 realiseerde hij Floating Piers op het Iseomeer in Italië: een project waarbij de bezoeker zelfs over het kunstwerk héén kon lopen… en dit zónder het betalen van entree!

Het project Floating Piers van Christo in het Iseomeer in Italië.
The Floating Piers, 2016

Inpakken en wegwezen

Dit laatste geeft stof tot nadenken, want hoe hebben ze het 17 miljoen euro kostende project dan ooit kunnen realiseren? Dit deed Christo door het verkopen van zijn eigen werk; voornamelijk schetsen en voorstudies. Zo konden alle medewerkers betaald worden. Dat het echtpaar een enorme golf van publiciteit kreeg was slechts een doekje voor het bloeden.

Christo en zijn vrouw Jeanne-Claude Denat de Guillebon (1995)
Christo en zijn echtgenote Jeanne-Claude in 1995

Een kunstenaar in bedrijf

Wat kunnen we leren van de ondernemer Christo? Allereerst iemand die zijn professie begrijpelijk én toegankelijk maakt voor zijn klanten. Bovendien deelde hij de lakens uit: hij besliste samen met zijn vrouw welke projecten hij aannam en niet andersom. Daarbij stelde hij prioriteiten: hij wilde aan niemand verantwoording afleggen. Zo kon hij een onafhankelijk, zelfstandig ondernemer zijn… zónder personeel.

Christo gaat de Arc de Triomphe in Parijs inpakken.
Een schets van de Arc de Triomphe in Parijs; Christo’s laatste project

Ten laatste vocht hij voor zijn dromen. Al in 1962(!) tekende hij de eerste ontwerpen voor het inpakken van de Arc de Triomphe. Dit najaar, van 19 september tot 4 oktober, zal zijn idee gerealiseerd worden. Jammer dat hij het niet meer zelf mag meemaken. Maar jij wel! Maak die reis naar Parijs en aanschouw Christo’s laatste, postume project.

Bedankt voor je inspirerende daden, Christo. Wrapped In Shee… eh: Rest in Peace.